De Rechtbankzitting

Gisteren was het zover: de Rechtbankzitting in Akure! Vanaf 09.30u moesten we gevieren stand-by staan om door de driver naar de Rechtbank (Family Court) gebracht te worden. Dus wij keurig vanaf 09.00u in jurk, jurkje, gewaadje en gewaad met nette broek klaarstaan.
Tsja, daar zit je dan... De driver (mr Wale) lag lekker te slapen in de auto en wij een beetje nerveus naar onze telefoons kijken, wachtend op een telefoontje van Fatima of Hakeem die vanaf 09.00u bezig waren een tijdstip te bemachtigen.

Toch maar even buiten rondlopen met de tweeling en zorgen dat ze NIET vies worden!

Om 12.00u de kinderen maar op bed gelegd en natúúrlijk gaat vlak daarna de telefoon: jullie moeten NU komen! Binnen 5 minuten bepakt en bezakt in de auto en racen naar de Rechtbank. Twintig minuten in de bloedhete auto wachten op het terrein van de Rechtbank (het zweet gutste over m'n hoofd en andere lichaamsdelen) en toen in een wachtkamertje nog een half uur wachten terwijl er druk gehandeld werd en kleren werden gepast in het wachtkamertje door medewerkers van de Rechtbank...

En toen was het zover: snel naar de kamer waar de zitting zou plaats vinden! In een vrij grote kamer zat een man of tien rond een tafel en Inge kreeg Zoë op schoot en ik Quinn. We hadden instructies gekregen dat we vooral moesten luisteren en ons niet met de kinderen moesten bemoeien. Da's knap lastig met een kind op schoot!

Alle stukken werden voorgelezen en wij luisterden aandachtig naar een haast onverstaanbaar verhaal door de noodgenerator die onder het dichtsbijzijnde raam stond... Toen Zoë ergens heel hard om moest lachen was het ijs helemaal gebroken (want ze heeft een aanstekelijke lach!) en werd de sfeer relaxed.

De Rechter sprak hele vriendelijke woorden en vertrouwde ons de zorg voor de tweeling toe. Ze refereerde er nog aan dat ze Inge had ontmoet tijdens de conferentie dus dat was een mooie bijkomstigheid.

Na nog meer schrijven en papieren schuiven moesten Inge en ik gaan staan en sprak de Rechter het vonnis uit dat de kinderen aan ons toegewezen waren en dat wij de verantwoordelijkheid voor de kinderen hebben. Met toestemmende 'the lord is my witness' van de mede-tafelgenoten besloot de Rechter met: congratulations! Kippenvel moment; hier hadden we zo lang op gewacht!

Nog wat foto's met de Rechter en met het hele gevolg en toen in de auto terug naar het hotel, heel gelukkig met Zoë Kuipers, Quinn Kuipers en ma en pa!