Family cohesion and attachment disorder en hot and cold water springs

Wat ik (Inge) vandaag toch heb meegemaakt.... Ben gewoon min of meer aan het werk geweest, hoe debiel. Er was vandaag een congres vanuit de foundation over family cohesion in Akure.

Mrs Aino en mr Hakeem vroegen of ik iets op het congres wilde vertellen over mijn professionele ervaring met patiënten. Dit wilde ik natuurlijk wel en het was wel heel erg bijzonder. Ik was de vierde en laatste spreker en kon alles aan elkaar praten, erg fijn! De sfeer was zo anders dan in Nederland. Veel 'Amen' enzo! Geweldig!

Veel officials ontmoet en ook psychologen ontmoet, zelfs al de family court rechter! Ik vond het echt ontzettend leuk en een eer om aanwezig te zijn!

Het mooiste vandaag was echter om bij het guesthouse aan te komen waar Bas met de tweeling de dag had doorgebracht (bikkel!). Toen ik eraan kwam lopen, kwamen twee enthousiaste hummels op me af stormen. Zo ongelooflijk fantastisch. Ik vond het best ingewikkeld om niet bij ze te zijn, mrs Aino verzekerde me dat dit normaal is en ook goed, dan weten ze dat ik ook weer terug kom.... Ja, dat is ook een redenering...

Gisteren op pad geweest. De auto waar we mee zouden gaan, was kapot. Maar we gingen toch, met Fatima en mr Wale, naar de hot and cold springs in Ikogosi. We hadden hier al veel over gehoord, wel een vreemde ervaring, met een voet in het koude water en een andere voet in het warme water. Helaas werd het zwembad schoongemaakt en weer gevuld dus geen gelegenheid om te zwemmen... Ook dit hadden we vaker gehoord dus ach...

Lekker gegeten en daarna op weg naar de koning. En hij was thuis, dus we zijn op visite gegaan, hebben handen geschud, nonalcoholische wijn aangeboden, foto's gemaakt, gesproken over Shakespeare en daarna op weg weer terug.

Heen en terug hadden we veel roadblocks, ook een hele ervaring zeg. Allerlei mensen houden je aan, soms logisch (kofferbak checken of je wapens bij je hebt) en soms totaal onlogisch (mr Wale zou zijn tax niet hebben betaald??). Met erg veel vertoon en lawaai werd dit kenbaar gemaakt en wij kregen de tip om niks te zeggen en vriendelijk te kijken. Geen probleem natuurlijk, maar wel even wennen aan de enorme herrie die er dan gemaakt wordt! En paar keer ging het echt hard tegen hard. Toen waren we allebei maar even heel veel bezig met de tweeling.

Ze zijn zo fantastisch! Vrolijk, ondernemend, zingen, gillen (en dan elkaar nadoen natuurlijk!), heerlijk gewoon. En in de auto gaat dat gewoon door, afgewisseld door slapen.

We kunnen ons totaal niet meer voorstellen hoe het hiervoor was, we zijn zo enorm gelukkig met ze!

In het fotoboek zie je een foto van een foto (hele slechte kwaliteit), maar het geeft wel een indruk hoe ik op het congres zat.... moet er steeds weer om grinniken....