De dagen hiervoor hebben we besteed aan het bezoeken van Owo. Daar staat een museum waarbij de geschiedenis van deze streek en het Yoruba-volk centraal staat. We hebben een rondleiding gekregen van een erg enthousiaste man. Erg prachtig om hem te horen vertellen over de beschaving voordat 'the whites' kwamen. Een erg trots verhaal en terecht!!

Daarna bezochten we in Owo een weverij. Leuk om de vrouwen aan het werk te zien en uiteraard mooie stoffen gekocht!

Ook hebben we bij Raymond en Inge (donderdag aangekomen in Akure) de verjaardag van Hakeem gevierd. Erg gezellig!

En verder houden we ons bezig met boodschappen doen op de markt of in de supermarkt, veel spelen in de speeltuin en vooral heel erg genieten van de tweeling. Wat zijn ze fantastisch! Zo gezellig en ze hebben zo veel lol, met elkaar en met ons. Wat een geluk!!

Gisteren was het zover: de Rechtbankzitting in Akure! Vanaf 09.30u moesten we gevieren stand-by staan om door de driver naar de Rechtbank (Family Court) gebracht te worden. Dus wij keurig vanaf 09.00u in jurk, jurkje, gewaadje en gewaad met nette broek klaarstaan.
Tsja, daar zit je dan... De driver (mr Wale) lag lekker te slapen in de auto en wij een beetje nerveus naar onze telefoons kijken, wachtend op een telefoontje van Fatima of Hakeem die vanaf 09.00u bezig waren een tijdstip te bemachtigen.

Toch maar even buiten rondlopen met de tweeling en zorgen dat ze NIET vies worden!

Om 12.00u de kinderen maar op bed gelegd en natúúrlijk gaat vlak daarna de telefoon: jullie moeten NU komen! Binnen 5 minuten bepakt en bezakt in de auto en racen naar de Rechtbank. Twintig minuten in de bloedhete auto wachten op het terrein van de Rechtbank (het zweet gutste over m'n hoofd en andere lichaamsdelen) en toen in een wachtkamertje nog een half uur wachten terwijl er druk gehandeld werd en kleren werden gepast in het wachtkamertje door medewerkers van de Rechtbank...

En toen was het zover: snel naar de kamer waar de zitting zou plaats vinden! In een vrij grote kamer zat een man of tien rond een tafel en Inge kreeg Zoë op schoot en ik Quinn. We hadden instructies gekregen dat we vooral moesten luisteren en ons niet met de kinderen moesten bemoeien. Da's knap lastig met een kind op schoot!

Alle stukken werden voorgelezen en wij luisterden aandachtig naar een haast onverstaanbaar verhaal door de noodgenerator die onder het dichtsbijzijnde raam stond... Toen Zoë ergens heel hard om moest lachen was het ijs helemaal gebroken (want ze heeft een aanstekelijke lach!) en werd de sfeer relaxed.

De Rechter sprak hele vriendelijke woorden en vertrouwde ons de zorg voor de tweeling toe. Ze refereerde er nog aan dat ze Inge had ontmoet tijdens de conferentie dus dat was een mooie bijkomstigheid.

Na nog meer schrijven en papieren schuiven moesten Inge en ik gaan staan en sprak de Rechter het vonnis uit dat de kinderen aan ons toegewezen waren en dat wij de verantwoordelijkheid voor de kinderen hebben. Met toestemmende 'the lord is my witness' van de mede-tafelgenoten besloot de Rechter met: congratulations! Kippenvel moment; hier hadden we zo lang op gewacht!

Nog wat foto's met de Rechter en met het hele gevolg en toen in de auto terug naar het hotel, heel gelukkig met Zoë Kuipers, Quinn Kuipers en ma en pa!

Wat ik (Inge) vandaag toch heb meegemaakt.... Ben gewoon min of meer aan het werk geweest, hoe debiel. Er was vandaag een congres vanuit de foundation over family cohesion in Akure.

Mrs Aino en mr Hakeem vroegen of ik iets op het congres wilde vertellen over mijn professionele ervaring met patiënten. Dit wilde ik natuurlijk wel en het was wel heel erg bijzonder. Ik was de vierde en laatste spreker en kon alles aan elkaar praten, erg fijn! De sfeer was zo anders dan in Nederland. Veel 'Amen' enzo! Geweldig!

Veel officials ontmoet en ook psychologen ontmoet, zelfs al de family court rechter! Ik vond het echt ontzettend leuk en een eer om aanwezig te zijn!

Het mooiste vandaag was echter om bij het guesthouse aan te komen waar Bas met de tweeling de dag had doorgebracht (bikkel!). Toen ik eraan kwam lopen, kwamen twee enthousiaste hummels op me af stormen. Zo ongelooflijk fantastisch. Ik vond het best ingewikkeld om niet bij ze te zijn, mrs Aino verzekerde me dat dit normaal is en ook goed, dan weten ze dat ik ook weer terug kom.... Ja, dat is ook een redenering...

Gisteren op pad geweest. De auto waar we mee zouden gaan, was kapot. Maar we gingen toch, met Fatima en mr Wale, naar de hot and cold springs in Ikogosi. We hadden hier al veel over gehoord, wel een vreemde ervaring, met een voet in het koude water en een andere voet in het warme water. Helaas werd het zwembad schoongemaakt en weer gevuld dus geen gelegenheid om te zwemmen... Ook dit hadden we vaker gehoord dus ach...

Lekker gegeten en daarna op weg naar de koning. En hij was thuis, dus we zijn op visite gegaan, hebben handen geschud, nonalcoholische wijn aangeboden, foto's gemaakt, gesproken over Shakespeare en daarna op weg weer terug.

Heen en terug hadden we veel roadblocks, ook een hele ervaring zeg. Allerlei mensen houden je aan, soms logisch (kofferbak checken of je wapens bij je hebt) en soms totaal onlogisch (mr Wale zou zijn tax niet hebben betaald??). Met erg veel vertoon en lawaai werd dit kenbaar gemaakt en wij kregen de tip om niks te zeggen en vriendelijk te kijken. Geen probleem natuurlijk, maar wel even wennen aan de enorme herrie die er dan gemaakt wordt! En paar keer ging het echt hard tegen hard. Toen waren we allebei maar even heel veel bezig met de tweeling.

Ze zijn zo fantastisch! Vrolijk, ondernemend, zingen, gillen (en dan elkaar nadoen natuurlijk!), heerlijk gewoon. En in de auto gaat dat gewoon door, afgewisseld door slapen.

We kunnen ons totaal niet meer voorstellen hoe het hiervoor was, we zijn zo enorm gelukkig met ze!

In het fotoboek zie je een foto van een foto (hele slechte kwaliteit), maar het geeft wel een indruk hoe ik op het congres zat.... moet er steeds weer om grinniken....

Na een goede dag, vandaag een hele goede dag voor ons alle vier! Vanochtend met z'n vieren en mr Wale naar het huis van de Ebunoluwa foundation in Akure gereden. Ook daar verblijven een aantal kinderen onder de zorg van Auntie Agnes en momenteel ook Fatima (en haar zus). Het huis staat in een rustige wijk en ziet er prima uit. De tweeling kon ook even lekker spelen met wat andere kinderen en wij hebben de groentetuin bewonderd die Auntie Agnes heeft aangelegd om in een deel van het voedsel te kunnen voorzien.

Tegen de middag weer vetrokken naar het Sunview hotel om de kinderen op bed te leggen maar die waren nog door het dolle heen dus slapen was geen optie (zelfs niet met ons Engelen-geduld). Nou ja, dan maar eten; dat is altijd een goed idee! Meneer wil de lunch alleen maar eten als ie het zelf mag doen (en wij vinden dat alleen maar prima!) en mevrouw laat zich graag voeden maar prikt af en toe ook zelf een vorkje mee (in de vorm van een Bert & Ernie lepel dan wel te verstaan).

Daarna is het toch nog van een slaapje gekomen en toen iedereen weer een beetje wakker was is Inge met de tweeling richting speeltuin vertrokken en ben ik met mr Wale boodschappen gaan doen en geld gaan wisselen. Tsja, geld wisselen in Akure is een ding op zich... Je komt aanrijden op de parallelbaan van de hoofdweg, mr Wale roept wat door het raam en Mr 1 stapt achterin. In half Engels/half Yoruba worden wat woorden gewisseld en mr Wale roept beledigd tegen Mr 1: get out of the car!
En Mr 2 stapt in. Ik begrijp een beetje dat het bod van Mr 1 te laag was dus Mr 2 krijgt een kans. Uiteindelijk zijn ze er uit: Mr 2 gaat bellen en rijdt een eindje mee en verderop staat Mr 3 klaar met een zak geld. Mr Wale en ik tellen alle Naira's (en dat zijn er nogal wat... maar goed, ik ben een Blauwvinger...) en the deal is done! Snel alles in een plasticzak en onder de zitting. Mooi man!

Snel even boodschappen doen en op de terugweg langs de Chicken Republic voor jollof-rijst met kip voor de kinderen een halve gebraden kip (snap niet waarom ik zo'n honger heb de laatste twee dagen...) voor mij, samen met friet, rijst en gebakken banaan voor Inge!
Hmmm! Oppeuzelen in het hotel met z'n viertjes. Ongelooflijk dat de kinderen met zulke hoeveelheden die spicy rijst naar binnen krijgen! Om het compleet te maken nog een banaantje voor de dame en de heer, onder de douche, pyama's aan en in slaap vallen tegen hun ouders aan op bed onder de klamboe. Kan het mooier?

Voor ervaren Nigeria-gangers is dit misschien gesneden koek maar hoe maak je nou ontbijt, lunch/avondeten voor de kinderen (van Librije-niveau, met minder neemt de tweeling geen genoegen) in een hotelkamer en dus zonder kookapparatuur...?
Dat begint met een (gouden) tip in de voorbereiding van de reis: neem een waterkoker mee!

Neem nou het ontbijt: Golden Morn pap. Bij de geur van het spul denk je al: ik kan het ook meteen in de luier doen maar goed ze zijn er gek op! Eenvoudig klaar te maken: droge vlokken in een kommetje, melkpoeder erbij, heet water uit de waterkoker, afblussen met koud Eau d'Eva voor die extra drie sterren-bite en klaar!

Lastiger wordt de lunch (soms avondeten). Regelmatig staat er hier Indo mie (instant noodles) op het menu. Indo mie komt in zakjes van 120 gram met een groente mix en kruidenmix. Maar ja, zonder pan...
Onze oplossing: knip een waterfles in tweeen en gebruik de onderste helft, doe de kruiden en groenten hierin met wat water laten weken, noodles erbij (eerst crunchen anders krijg je een enorme zooi met lange slierten pasta), meer water (ondertussen is de fles niet meer herkenbaar als fles door de hitte...), even wachten... dan nog wat sardientjes erbij om dat hoge Zwolse smaakniveau te bereiken en klaar!

Een soort creatief met kurk maar dan anders! Kamperen in je eigen hotelkamer.

Zo, hier een berichtje van de 'Malaria Man'! Lig nu naast twee slapende kinderen en mijn fantastische vrouw in bed te typen en gelukkig te zijn met mijn gezin én dat ik me zo goed voel vandaag! Ook met Inge gaat het goed; diaree verdwijnt langzaam dus hopelijk morgen vier gezonde leden van de Kuipers-Korfage-familie. Wat ziet de wereld, Nigeria, Akure en zelfs je hotelkamer er toch altijd mooier uit als je je goed voelt!

Vanmorgen met Inge, de tweeling en Fatima voor de laatste keer naar het ziekenhuis geweest voor de vijfde spuit in de achterste regionen van mijn lichaam dus dat lijkt me wel genoeg! De verpleegster in het ziekenhuis wist trouwens precies elke dag welke bil ze moest hebben ter afwisseling. Er komen bij haar waarschijnlijk niet heel veel witte (bijna lichtgevende) billen voorbij...

Zoals het er nu naar uitziet is de rechtzaak vandaag over een week. Dat duurt nog best lang (beetje tegenvaller...) dus Fatima is met ons door het lijstje excursies heen gelopen om de tijd door te komen aankomende week. Zij zal ons vergezellen op alle uitstapjes omdat het hier rond Akure vreemd is als twee blanke Europeanen met twee Nigeriaanse kindertjes rondlopen. En dat is geen straf omdat Fatima een ontzettend leuke en lieve meid is (met een heel bijzonder levensverhaal).
De berg beklimmen (naar een oude nederzetting) klinkt niet verkeerd als uitstapje; vraag me alleen af hoe dat moet met een tweeling...
We gaan zeker naar de hot & cold spring, het ideale uitje: heet- en koudwater bron die bij elkaar komt, daarna zwemmen in het (kinder)zwembad en afsluiten met eten bij Chicken Republic - kan niet beter!

Inge gaat vanmiddag met Fatima, de tweeling en mr Wale (spreek uit: Wally of Wallèh) naar de lokale markt om daar de sfeer te proeven; kan ik nog een middagje rusten en een krantje lezen (of zo).

Meneer en mevrouw voelen zich vandaag opperbest; enthousiast rondrennen op hun schoenen en de andere gasten en het personeel van het hotel charmeren. Slapen gaat ook heel goed: ze maken veel uren en we krijgen ze tot nu toe elke middag en avond in slaap!
Ik weet het, ik ben niet objectief maar het zijn echt de mooiste en liefste kindertjes die er zijn!

Dat was 'm even voor nu; al met al dus goed nieuws!

Tot gauw!

PS Had ik trouwens al gezegd hoe fantastisch Inge is? Ga er maar aanstaan: zieke man en twee kinderen om voor te zorgen in een vreemde omgeving met alle zorgen die daar bij komen... Ik weet niet of ik dat er zo geweldig had afgebracht als zij: hulde!

22-10-13: Hallo allemaal,

Het is hier iets minder fantàààstisch, maar dat heeft niets met de tweeling te maken, hoor!

Gisteren zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Bas kreeg koorts en flink ook, dus iedereen dacht meteen aan malaria. Ik kreeg erg last van mijn darmen, dus dat werd met de tweeling, mr Samuel (zo blij dat hij hier is!) en Fatima (ook enorm lief!!) naar het ziekenhuis in Akure. Nou ja, ziekenhuis.... Ja, het was echt een ziekenhuis, maar het leek meer op één of andere barak. We werden meteen geholpen door een erg vriendelijke dokter.

De diagnostiek was wel erg boeiend, zonder wat voor bloedonderzoek dan ook, kreeg Bas twee (intramusculaire... au!) spuiten tegen malaria en een complete lading aan medicijnen mee. Wel werd nog even de bloeddruk gemeten en gekeken of ons oogwit nog wel wit was. Toen was ik aan de beurt en ja hoor.... ook een enorme lading medicijnen, waaronder malariapillen.. Terwijl ik niet eens koorts had (heb..). Dus die malariapillen heb ik maar even eigenwijs laten staan... Kan altijd nog als ik koorts krijg.. Daarnaast ook gehoord dat malaria een incubatietijd heeft van 9 tm 14 dagen, dus dan zou je zeggen dat we het allebei niet hebben...

Met Bas gaat het nog niet echt beter, hij heeft geen koorts meer, maar voelt zich erg beroerd. Waarschijnlijk bijwerkingen van de medicijnen?

En ik doe wat ik kan en dat gaat het ene moment beter dan het andere... Het is best aanpoten met een tweeling. Bas doet ook enorm zijn best, so we're hanging in there ;-)

Ik ben net even met madam naar het speeltuintje geweest, meneer bleef bij Bas en lijkt ook wat van slag (hij blijft maar slapen!!). Ze wil gedragen worden en die schommels en glijbanen en trampoline (!) zijn maar eng. Uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar dat ze aan mijn hand liep, wat een bikkel. Mijn derde praatje met de general manager gehad vandaag en iedereen die we tegenkomen (op het terrein van het hotel dan), pakt haar op en vraagt of ze een jongen of een meisje is (terwijl we haar alleen maar jurkjes aandoen, haha!).

En de tweeling is aan het oefenen op schoenen, zo grappig om te zien! Ze hebben hele kleine voetjes, dus ik ben blij dat ik twee paar schoentjes bij me heb die passen!!

23-10: Het gaat vandaag ietsje beter, na een hele vervelende avond gisteren voor Bas. Voor de derde keer naar het ziekenhuis geweest voor de 3e shot voor Bas. Wat is dit zwaar voor hem zeg! En voor mij ook wel, was er vanochtend overstuur van, wat een enorme emotionele achtbaan is dit zeg! De tweeling doet het super, we zijn nog steeds zo verliefd!!

Nog een anekdote; zitten we bij mr Wale in de auto (chauffeur) op weg naar het ziekenhuis stopt z'n auto (zeer oude VW Jetta). Dus daar stonden we midden in Akure, mr Wale hield een man met brommer staande, mompelde excuses en verdween met de man met brommer met een jerrycan onder de arm. Even benzine halen, hahaha! Dat kan toch ook alleen in Afrika! Zaten we dan in de auto aan de kant van de weg met de tweeling op schoot!!

Hopelijk snel weer gezonde berichten van deze kant! Bedankt voor jullie enorm lieve reacties!

Hallo!

Wat ontzettend leuk om al jullie lieve berichtjes te lezen! We zijn inmiddels in Akure beland.

Een lange reis na een korte nacht. Eigen schuld, we hebben erg veel lol bij het festival gehad ;-)

Ongelooflijk dat de tweeling het zo naar hun zin had in de auto! Om 8:45 uur vertrokken we en na 7 uur rijden waren we er. Met de tweeling op schoot en een wagen volgeladen. We hebben erg veel lol gehad en ze hebben twee keer geslapen!!

Nu liggen ze te slapen op het kingsize bed in de hotelkamer. Wij vouwen ons er straks wel om heen.... Ik weet niet meer wie het zei, maar het is inderdaad kamperen op de hotelkamer. Daar redden we ons wel mee!!

Terwijl ik dit aan het typen ben, valt meneer bijna uit bed... en slaapt gewoon door!

Ik ga maar ns er omheen liggen denk ik!

We hebben nog geen idee wanneer de rechtzaak is en wat we allemaal gaan doen aan uitjes, maar dat zien we morgen allemaal wel!!

Welterusten!!

Hallo lieve allemaal,

EINDELIJK hebben we internet. Ook dat is Nigeria!!

We hebben het enorm naar ons zin en hebben dinsdagavond toen we aankwamen meteen de tweeling in onze armen mogen sluiten!! Wat zijn ze ongelooflijk prachtig en lief. Terwijl ik dit aan het typen ben, heb ik (Inge, Bas niet hoor ;-)) weer de tranen in mijn ogen staan.

Het gaat goed met ons, we zijn volop bezig met wennen aan elkaar en dat gaat goed. Soms voelt het echt alsof het niet anders geweest is!

We kunnen het goed vinden met iedereen, hebben de nodige complimenten van mrs Aino (bij haar zitten we nu in huis) gehad en we krijgen goede adviezen. En natuurlijk mr Samuel (de chauffeur) met wie we erg moeten lachen, mr Hakeem met wie we uitgebreid hebben gesproken en auntie Agnes en de nannies.

Wat hebben we allemaal al gedaan?

Geld gewisseld en de gebruikelijke plastic tas met naira's gekregen, boodschappen uiteraard, naar de Pharmacy (Bas was erg verkouden) en naar Aino's shop. We hebben onze outfit (Nigeriaans!) gekocht voor de rechtbank!! En ik ben nog blij ook met mijn jurk. Matching setjes voor de tweeling en ook Bas moest eraan geloven.

Elke middag wordt het zwembadje opgezet en madam en meneer genieten er enorm van.

Het is hier een drukte van jewelste, er zijn ontzettend veel baby's, dus de nannies zijn erg blij dat ze een stuk minder bezig zijn met de tweeling.

Vanochtend hebben we de Lekki nature trail gelopen. Leuk! Madam en meneer hebben er nou niet echt veel van meegekregen, maar wij vonden het heerlijk, de stad uit en even geen lawaai en uitlaatgassen en prachtige natuur (en apen!).

Vanavond gaan we naar het Muson festival, een enorm festival met jazz-muziek. Zin in!!

We gaan samen met de zoon van mrs. Aino en zijn vriendin; we zijn dus goed aan het integreren hier.

Morgen gaan we naar Akure. Wanneer de rechtzaak is gepland, weten we nog niet. Als deze is geweest, plaatsen we pas foto's van de tweeling

En over de tweeling gesproken...

Madam is me er één, maakt een hoop lawaai en als er iets niet zo gaat, zoals ze het verwacht, laat ze duidelijk van zich horen. Duidelijk de eerstgeborene. Ze is echter zo weer rustig en laat zich goed troosten. Ze is enorm lief, aanhankelijk en lacht zo ontzettend veel. Erg innemend! Ze praat en heeft het vooral over mommy en daddy (of momma en dada...).

Meneer is een charmeur met zijn grote bruine ogen en enorme smile. Hij houdt de boel wat meer in de gaten en troost zijn zusje of geeft haar water of een knuffel. Hij is gek op water en het zwembadje en kan zich ongelooflijk goed zelf vermaken en komt zijn knuffels halen..

Dit was het voor nu, maar we hebben internet!

Nu koffers pakken!

Dikke knuf, Inge (en Bas uiteraard!!)

Onze nieuwe blog is vandaag van start gegaan. Er valt nog niet veel te bloggen maar dat komt wel als we eenmaal in Nigeria zijn!